YüRüYeN KeLiMeLeR

tekrar yapamamalıydı...

Sat, 01 Mar 2008 00:39:00 +0200

&lt;!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --&gt;

Deli gibi yazmaya başlıyorum, son ateşi bitmeden karanlıktan kurtulmaya ça.. ( devamı )

Pervane

Fri, 28 Mar 2008 04:34:00 +0200

"Sen parla ben döneyim aşkının etrafında, bir yanıp bir söneyim alacakaranlıkta…"

-der bir şarkıda.Nasıl bir şeydir acaba pervane olup dönmek, naz yapar gibi bir yanıp bir sönmek.İnsan bir kişiyi dünyanın merkezi sanabilir ve kendini buna inandırabilir mi? Aşk etrafında dönülecek bir şey midir? Bir turunu kaç günde tamamlar.Ne zaman dünyaya yaklaşıp uzaklaşır, gelgite neden olur mu?Pervane yolunu nasıl bulur, bulduysa bile ateşe kapılmadan yoluna nasıl devam eder? Bunlar pervanenin derdi tabii, biz sadece düşünce kalıpları olarak pervaneye yardımcı olmaya çalışıyoruz.Pervane duy sesimizi…

-Eyy pervane, neresidir gittiğin?

Uzak bir ilçedir…

-Adı yok mudur?

Vardır da söylemezler

-Nasıl gidilir

Mavi kuş, her daim sarhoş...

Wed, 19 Mar 2008 04:06:00 +0200

Farkettim ki ben Bülent Ortaçgil çalarken daha rahat yazıyorum, hep denk gelecek değil ya bir de baktım o da bu işin içinde (: Yazının başına tam oturmuştum ki birden "mavi kuş" çalsın diye mırıldandım ve listeden onu seçiverdim.Gizli bir uçma isteğim mi var bilinmez ama kendimi yeterince ele veriyor gibiyim.

mavi kus
her daim sarhos

Hafif hafif vuruyor yüzüme melodi, hani terlersin de arkandan esen rüzgar terini alıp götürürken bir ferahlık çöker ya…aynen öyle.

Şu sıralar .. ( devamı )

Gibilerden bir gibi...

Thu, 21 Feb 2008 02:51:00 +0200

Sondan başa sayar gibi rakamları

Onlar hanesinden birlere geçer gibi

Seksek oynayıp yanlışlıkla basmak gibi…

Gibilerden biri…

9,8,7…

geçmişe dönüş gibi

1’e gittiğimizde

yeniden doğmuş gibi

Gibilerden bir gibi…

Senin gibi benim gibi…

Günlerden bir gün

Yaz gibi kış gibi

rahat olmanın dayanılmaz hafifliği...ohh bee...

Tue, 22 Jan 2008 02:54:00 +0200

Gülüp geçmek güzel şeymiş sahiden. Düşünme eyleminden tamamen vazgeçmek…nasıl tatlı bir duyguymuş anlatamam. Hayat ne zaman zorlasa beni sınırlarım genişliyor sanki. Dünyayı yavaştan ele geçiriyormuşum gibi, aynı anda her yerde olabilecekmişim gibi. Bu gibiler nasıl keyifli ahh ahh…

Geçiyormuş zaman…geçerken zaten bacağına sarılamıyorsun olayların, onlar da gitmeye hazır misafirler gibi eşikte bekliyorlar. Bilmek…ah o mastar ekinin en güzel hali...Bilmek işimi kolaylaştırıyor şu sıralar. Hayatı kendine zorlaştırmanın bir manası yok o bile geçerken. Bence insanı üzülmeye iten ölümsüz olduğunu düşünmesi. İnsanlar bundan mütevvelit kırıp dökmeye çok meraklılar, ne de olsa yeniden yapmak için vakit çoook. Koca bir çoklukta koca bir boşluk işte. İnsan tökezlediği zaman insanlaşıyor; insan tökezlediği zaman, zamanla oturup çözüm arıyor. Umudun bittiği yerde özgürlük başlıyor. Bir şekilde yuvarlanıp gidiyoruz.

Beklemek her şekilde yorucu bir duygu, zamanla fiziksel yan etkileri de gözlenebilmekte hatta. Bizler kanmaya, inanmaya çok müsait varlıklar olmamız sebebiyle beklemeye de çok meyilliyiz. Ne hale geldiysek hep o “geniş zamanlar”dan oldu. Bir günler, keşkeler, ahhlar, vahlar tüketti bizi…artık tükenişe verecek fazladan bir cevabım bile yok. Hatta sabrımı o kad.. ( devamı )

Masal...

Thu, 07 Jun 2007 03:30:00 +0300

...günler sanki alıştıkları düzene geri dönmüşlerdi ve begüm güneşle yarışıyordu; öyle ya hayat sürprizlerle doluydu, beklemek lazımdı zamanı . Eski dosttu nasılsa ve yarı yolda bırakıp gitmek olmazdı. Geçenlerde ilk defa yeni birileriyle tanışmıştı günlerin izne çıktığı birgün ve sanki onlardan biri adeta mitolojiden çıkıp gelmişti. Aşk mı öfke mi doğuyordu bilinmez ama birilerinin bundan etkilendiği aşikardı. Ne de olsa begüm aşka da öfkeye de aşık biriydi ve rüzgara savrulurcasına bir o yana bir bu yana yalpalanıyordu. Aşkı da öfkeyi de birbirinden ayırmak zordu zor olmasına ama kalbini kendinden uzak tutmak belki de en çetin olanıydı çünkü kalbe boyun eğdirmek ruhu alıp gitmektir, kapatmaktır tüm kapılarını Tanrı misafirlerine. Ya aniden kapısını çalsalardı ne yapardı, ses de çıkaramazdı çünkü sesi yetmezdi git demeye. Bundan olsa gerek artık konuşmaz oldu begüm, aşkı öfkesine katıp içti. İşte o gün bugün aşk denilen bu haylaz ruh nerde öfkenin kokusunu alsa, yan gözle bakıp adeta davet eder yerleştiği yüreği ve öfke ilk önce dostu gibi göründüğü aşkın tahtını alır elinden, sonra etrafındakileri ikna eder refah içinde yaşayacaklarına. Oysa içten içe başlar yıkımlarına, vaatlerini düzenbazlığa çevirir ve kör eder kahramanların gözlerini.M

Mektubunuz Var...

Sat, 08 Mar 2008 03:52:00 +0200

Hep ben mi geleceği bekleyeceğim...nedenmiş ...bu sefer de o beklesin mektubumu. Kendilerini hafifçe eleştirdim ama insanın sevdiğine geçermiş nazı ya o hesap benimki. Elimde kalem yazdıkça yazdım ve işte sonuçlar...

Gece, melek ve bizim çocuklar
Kahramanlar
Kır kahvesi
Hayal diyarı

Bu dört başlık şu anda yazmakta olduğum yazının satır arası güçleri. Yazmak güçlendiriyor yazmak seni sana seni bana anlatıyor. Yazacaklarımı sen oku istedim, hani bazen söylenecek çok şeyin olur ama yıllanmış şarap tadındaki dostlarına bile anlatmak zor gelir ya, hani tarafsız bir bölge olur ve keşfedilemez bir türlü ama seversin o bölgeyi ve kaçarsın zaman zaman işte sanırım kaçıp geldim bölgeme. Bu akşam çizginin bu tarafına geçip karşıdan gördüklerimi yazmak istiyorum.

Kahramanız hepimiz, sıradışı yeteneklerimiz yok belki ama kimbilir henüz keşfedilmemiş neler var içimizde. Hayat kurtarıyor ya da olanı mahvediyoruz. Hepimiz birbirimize bağlıyız, kan bağı , göbekbağı değil belki ama bağ işte...ister ayakbağı de ister üzüm bağı ama bağlıyor ya sanırım bu da yetiyor. Bazen olan bitene anlam veremiyoruz oysa her şey kendi zamanında yerine oturuyor. Gelecekte anlayabileceğimiz bir olay bugün şekilleniyor yani aslında gelecek de bugünde saklı. Özetle hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için...

Şu anda yazarken kır kahvesine oturmuş da çayımı yudumluyor gibiyim. Sanki gözlerimi kapasam arkamda bahar dekoru ve yüzümde meltem olacakmış gibi geliyor. Hayatı bir kez daha masaya yatırdık ya keyif verdi sanırım:) Yaşam da hep kır kahvesi tadında olsa, dumanı tütse anıların ve tekrar tekrar yaşasak. İdeal dünya nasıl olmalıydı acaba?

Hayaller, hayaller, hayalle.. ( devamı )

Gitmek...

Wed, 06 Jun 2007 03:40:00 +0300

Gitmek

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Her şeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.

Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.

Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.

"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.

Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?

"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.

Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.

Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.

Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, bar.. ( devamı )

Delinin Akıllısı...

Fri, 08 Feb 2008 00:38:00 +0200

Akıllı ya da safın tekiyim…hem ne fark eder aşk mantığın kaçış planı değil mi,yani herkes hayatında en az 1 kez deli.Delinin biri olma ihtimalim yüksek,en azından normal olduğumu iddia etmiyorum.Yani her an her şeyden cayabilirim.Sırf bunun için bile delebilirim deliliğin dibini.Kafamda görünmez bir huni taşıyorum yani şaşırmayın melek filan değilim sadece deliyim.Huni taşıyorum zihnime yüklenenlerden ötürü.Dolma ihtimali yok benim aklımın ne de olsa boş değil mi?Çeşmeyi aç huniye de gerek yok,depo yaptır hatta hani sular filan kesilirse aman kafan köpüklü kalmasın.Boşver ne de olsa ben durulanmak için epey geç kaldım…Kuru ve gür kahkahalar atarım nazik kulaklar için.Güldüm mü baktırırım çünkü anlamsızın anlayanı çok olur dostlar…Şöyle dön bi bak kim bu 32 diş meraklısı deli?Bak bak çekinme…Dişçi değilim korkma,ben olsa olsa dilimi çekerim.Bak hem burnuma kadar değdirebiliyorum da.Marifetim bu,peki nerde alkışlar???Bu da mı yok hayatın repertuarında?Oysa ben orkestramla hiç prova yapmadım hem nezleyim sesim de kötü ama kasetim çok satıyor!!Mazur gör beni seyirci…Bir deliyse eğer muhatap olduğun,çok sorgulama aklından geçeni.Kaldırım olmuştur onun zihni,yürü ve geç sakın ha takılma.İşportacısı,boyacısı,biletçisi sahipleniverir seni sahipsiz sanar.Burdan çık doğru ait olduğun mekana.Hem ne var tekrar gelecek,iki geldin diye para da almıyoruz ama bi dahakine ekstraya girer bilesin.Gülüp nasılsa deli diyip geçeceksen efendi gibi otur karşımıza,sökül paraları.Deliler de para kullanıyor unutma…Unutma ey akıllı…unutma bir gün o kaldırım taşlarının kendi zihnine örüleceğini.Defolu delilik artık her yerde aldanıp kanma.Giyersen bir gün normal sandığın o gömleği delilik işler çiğerlerine ve gömlek gömüldüğün bir dolap olur bir anda.Aman ha çarşıda pazarda dikkat…dikkat akıllı kardeşim&.. ( devamı )

Değirmenlere Karşı...

Sat, 09 Feb 2008 03:57:00 +0200

“ve sen,ben değirmenlere karşı

bile bile birer yitik savaşçı...”

Şarkımı mırıldanırken alıp çıkardım seni tarhinden.Güncelledim bıraktığımız yerden itibaren.Zaman bunamışken ve geçmişi bugüne taşıyorken şarkının tam da ortasına bıraktım seni...çık çıkabilirsen içinden.Bilmem kaçıncı kez çalıyorken seni defalarca kaydediyorum...Hani Galileo gibi kiliseye diklenip "Aşk Yuvarlaktır" desem ciddiye alıp açık denizlere yol alan olur mu?Ya da acaba halkın önünde ateşe mi verilirim.Kazın ayağı zamanın kuyruğuna basmışken ve hadi canım sen de desem adamın birine ve o adam dese bana “sana ne”,şaşırır mıyım acaba?Basınç farkı olmasaydı ve rüzgarlar kendi memleketine taşınsaydı değirmenim döner miydi,ufalar mıydı zaman öfkemi.İyi niyet puan aldıysa seksek oynarken ve mahallenin en delikanlısı yakar topta alırsa bir canımı ve fasülyeden bile saymazsa hayat kazancımı,banka faize koyar mı yaptıklarımı?Peki ya derse gişe memuru borcunuz var ve benim cebimde metelik bile olmasa bulaşık yıkamayla kurtulur muyum düşerken aldığım yara berelerden.Kalbimi küçülttürmeye gitsem esTRİCKçiye hafifler miyim kuş gibi...hava sıcak,zeytinyağlı sevmek lazım...çarpmasın kızartma aşklar.Kısık ateşte pişir hisleri ama.. ( devamı )