tekrar yapamamalıydı...

<!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

Deli gibi yazmaya başlıyorum, son ateşi bitmeden karanlıktan kurtulmaya çalışan biri gibi.Kibrit bitmeden, eteğim hızımı kesmeden uzaklaşmaya çalışıyorum bu yalınayak evden.Rutubet değildi aslında soğutan beni, bilmiyorum neydi nabzımı durduran.Renk vermiyor yüzüm, her zamanki gibi beyaz.Soluk demeye dilim varmadı.Oysa.ne kaldı ki dilimizin ucuna gelmeyen.Son söz bile son biletle tükendi.Sen tekerlerin ortasında kendine cam kenarından yer beğenirken ben de bir elde kaç parmak var onu sayıyordum.Anlasana bildiklerimi tartıyordum işte; bilip de kabullenemediklerimi.Kalp bir tane.Çok kez saydım kalp bir tane.Sen çok kez kırdın ama o yine bir tane.Nasıl oluyor da aynı kalbi buncadır kırabiliyorsun, çok düşündüm bu soruyu ve dedim: ya ben bilmiyordum saymayı ya da sen kırmayı.kırdığı şeyi bir daha kıramamalıydı insan…yapamamalıydı….


Begüm

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !